"خواهم که به سال نو دلت شاد شود

انبوه غم گذشته بر باد شود

هر نقش که آرزو درون تو کشد

با دست خدای کام  بنیاد شود  "

" طاهره صفارزاده "

" چه غریب ماندی ای دل نه غمی نه غمگساری

نه به انتظار یاری نه ز یار انتظاری

غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد

که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری

چه چراغ چشم دارد دلم از شبان و روزان

که به هفت آسمانش نه ستاره ای است باری

.........

نرسید آنکه ماهی به تو پرتوی رساند

دل آبگینه بشکن که نماند جز غباری

همه عمر چشم بودم که مگر گلی بخندد

دگر ای امید خون شو  که فرو خلید خاری

.......

نه چنان شکست پشتم که دوباره سر برآرم

منم آن درخت پیری که نداشت برگ وباری

 .......

به غروب این بیابان بنشین غریب و تنها

بنگر وفای یاران که رها کنند یاری "

       هوشنگ   ابتهاج - ه . ا . سایه  :

" در بهاری که بر او چشم خزان می گرید

   به غزلخوانی مرغان چمن حاجت نیست . "

انتقال پرونده ايران به شوراي امنيت

آزادی اكبر گنجی ۱۰ فروردين ماه 1385 

تهديد آمريکا به بمباران تاسيسات هسته اي

دهها کشته و زخمي در درگيري جاده زابل- زاهدان

...

...

...

به یک زبان سخن می گوئیم

اما به وسعت رویاهامان

                                     تنها می مانیم "

                                                          " غلامعلی کریمی "

گزارش از دانشگاه شریف

گزارش کامل تشنج در دانشگاه شريف بر سردفن شهدای گمنام

این هم گزارش حادثه به گفته رئیس دانشگاه

دو کلام از زبان مادر عروس !

                         شاید

که آنچه می خواهیم

یا به دست نمی آید

یا از دست می گریزد . "

                                                  "مارگوت بیکل - ترجمه شاملو "

در این آشفته بازار اوضاع ایران وبحث انرژی هسته ای و شورای امنیت( الپر  )و انواع و اقسام مشکلات ریز و درشت ، باز شور عید همه جا را گرفته . بوی بهار داره میاد به دور از همه جنجالهاباز هم با هر جوانه درخت و با دیدن هر سبزه حس جوانی وجودم را میگیره . نفس میکشم و امیدوارم همگی با هم بتونیم از زیبائی بهار استفاده کنیم .

" همه جا را گرفته روح بهار

گرم رقص است لاله تبدار

ای گل من تو هم شکوفه برآر

آمده ، آمده دوباره بهار

چون شقایق بجوش بر دل کوه

همچو نرگس بخند بر لب جو

 نغمه سر کن بخوان دوباره به ناز

زندگی را دوباره کن آغاز

مژده ام ده بگو که روز رسید

 شب سر آمد ، به خنده شد خورشید

گل من ، ای شکوفه شادی

گل من ، ای بهار آزادی !"

"سیاوش کسرائی "

" امیدم را مگیر از من خدایا .... "

بازم قصه تکراری  انتظار .....

.....

 آه اگر راهی به دریائیم بود

از فرو رفتن چه پروائیم بود

گر به مردابی ز جریان ماند آب

از سکون خویش نقصان یابد آب

جانش اقلیم تباهی ها شود

ژرفنایش گور ماهیها شود

 آهوان ، ای آهوان دشتها

گاه اگر در معبر گلگشت ها

جویباری یافتید آواز خوان

رو به استغنای دریاها روان

جاری از ابریشم جریان خویش

خفته بر گردونه طغیان خویش

یال اسب باد در چنگال او

روح سرخ ماه در دنبال او

ران سبز  ساقه ها را می گشود

عطر بکر بوته ها را می ربود

بر فرازش ، در نگاه هر حباب

انعکاس بی دریغ آفتاب

خواب آن بی خواب را یاد آورید

مرگ در مرداب را یاد آورید ."

"فروغ فرخزاد "

سال  ۱۳۶۳ بود . چند روزی برای مسافرت تهران خونه خواهرم اومده بودم . روز ۱۲ اسفند  با خواهرم و همسر و دخترش رفتیم ولیعصر . من تو ماشین نشستم که اونا برن خرید . یه دفعه متوجه شدم ۱۲ /۱۲ است (۱۲ اسفند )   به فکر افتادم که روز ۱۲ /۱۲ /۱۲ چه روز جالبی میشه  و بعد  حساب کردم که   تو ۱۲/۱۲/۱۴۱۲  هفتاد  ساله هستم .  بنظرم خیلی خنده دار اومد که   تا اون موقع زنده بمونم !

تصمیم گرفتم که هر سال ۱۲ اسفند را یادم بمونه و یادداشت کنم که چه روزی برام بوده ! از اون روز سالها  گذشته و دختر جوان اون روز به من ^* امروز رسیده . امسال برای اولین بار بعد از ۲۱ سال این روز را فراموش کردم که بعد ازظهر با اس ام اس یکی از عزیزان  دوباره یادم افتاد .

پیام  را حتما خیلی ها دیدید :

 امروز ۱۲/۱۲ سال  شمسی  ، ۳ /۳ سال میلادی  و ۲/۲ سال  هجری قمری است .  روزی استثنائی !

 برای من خیلی جالب بود .

*  و این منم

   زنی تنها

   در آستانه فصلی سرد

شبی بس تیرگی  دمساز با آن

به روی شاخ انجیر کهن "وگ دار " می خواند ، به هر دم

خبر می آورد توفان و باران را . و من اندیشناکم .

شب است ،

جهان با آن ، چنان چون مرده ئی در گور .

و من اندیشناکم باز :

- اگر باران کند سر ریز از هر جای ؟

- اگر چون زورقی در آب اندازد جهان را ؟...

در این تاریکی آور شب ،

چه اندیشه و لیکن ، که چه خواهد بود با ما صبح ؟

چو صبح از کوه سر بر کرد ، می پوشد ازین توفان رخ آیا صبح ؟ "

                                          " نیما یوشیج "

آدرس عکس

.....

دیده ای بسیار و می بینی

می وزد بادی ، پری را می برد با خویش ،

از کجا؟ از کیست ؟

هرگز این پرسیده ای از باد ؟

به کجا ؟ وانگه  چرا؟ زین کار مقصد چیست ؟

خواه غمگین باش ، خواهی شاد

باد بسیار است و پر بسیار ، یعنی این عبث جاری ست .

آه ! باری بس کنم دیگر

هر چه خواهی کن ، تو خود دانی

گر عبث ، یا هر چه باشد چند و چون ،

                                                  ـ این ست و جز این نیست .

مرگ گوید : هوم ! چه بیهوده  !

زندگی می گوید : اما باز باید زیست ،

                                               - باید زیست ،

                                                                ـ باید زیست !... "

                                                                 "اخوان ثالث / م . امید "