این هم لاله عباسی من که فعلا غنچه داره و هنوز گل نداده ...

موفقیت پیش رفتن است نه به نقطه پایان رسیدن .

                        ***               

تولستوی :

در برابر زندگی نباید زانو زد چون میان خواستن و توانستن دیواری وجود دارد که نامش همت است .

                           ***               

دیوژن :

اندیشه های بزرگ  نیازهای بزرگتر و دردناکتری دارند .

                           ***             

والت دیسنی :

غیر ممکن ها را انجام دادن نوعی لذت است .

           ***

چارلز فیلر :

بی مصرف ترین روزها  روزی است که در آن نخندیده باشیم .

                 ***              

هلن کلر :

برخی افراد اگر ته دره هم بایستند فکرشان بلند است .

رمضان سالهای کودکی من شبهائی بود که با صدای در زدن پسرهای همسایه  بیدار میشدیم . تو شهر کوچک ما رسم بود که هر سال چند تا از پسرهای محل موقع سحری در همه همسایه های محل را میزدن که کسی خواب نمونه و این وسط بیچاره کسی که نمیخواست روزه بگیره چون اونقدر در میزدن که صاحبخونه بیداریش را اعلام کند .رمضان  کودکی من " مرحبا رمضان " بود و " الوداع رمضان "^* .تو تموم رمضانها دو خاطره برام خیلی روشنه :

هنوز مدرسه نمیرفتم شاید ۴ یا ۵ سال داشتم  سحر بیدار شدم دیدم پدرم و مادرم مشغول خوردن سحری هستند ( نان و چای شیرین و خرما ) من هم هوس کردم و رفتم کنارشون نشستم ...هنوز لبخند پدرم یادمه و مادرم که برام چای گذاشت ... این خاطره برام خیلی پررنگه شاید چون از معدود مواردی بود که پدر و مادرم با آرامش کنار هم نشسته بودن !

ماه رمضان  سال ۱۳۵۵بود . مادرم روزه بود فکر میکنم مرداد یا اوایل شهریور بود . مادرم برای افطار حلوا درست کرده بود . حلواهای مادرم حرف نداشت . چون کوچک خونواده بودم خرید سنگگ برای افطاری به عهده من  افتاد . خبر پیدا کرده بودیم کتابهای درسی اومدن . درنتیجه تو اون عصر تابستان رفتم سنگگ خریدم و کتابهای درسی خودم و خواهرم را هم گرفتم .خونه که اومدم نزدیک افطار بود مادرم سفره را پهن کرده بود نان  تازه - چای شیرین - ماست - پنیر و حلوای خوشبو خونه را گرفته بود من و خواهرم به روال هر سال مشغول خواندن قصه های کتاب فارسی بودیم . خواهرم میخوند و من گوش میدادم اول فارسی و آئین نگارش خواهرم را میخوندیم چون خواهرم دو سال بالاتر از من بود بعد که تموم میشد  نوبت کتابهای من میشد . اینم یکی از خاطرات شیرینمه . با تموم سادگیش. شاید چون روزی آرام بود ...

* در کردستان همیشه در مساجد تا ۱۵ رمضان مناجات " مرحبا رمضان " را میخوندند و از ۱۵ تا پایان رمضان " الوداع رمضان " ... نمیدونم اینجا این مناجات  هست ؟ نمیدونم هنوز در کردستان این مناجات خونده میشه؟

شهر کوتوله ها

زمینه فعالیت	شاعر، روزنامه‌نگار، ادیب، تاریخ‌نویس، و سیاست‌مدار
تولد	۱۲ ربیع‌الاول، ۱۳۰۴ ه‍. ق. / ۱۷ آذر، ۱۲۶۵ / ۸ دسامبر، ۱۸۸۶ مشهد، ایران
مرگ	۱ اردیبهشت ۱۳۳۰ / ۲۲ آوریل، ۱۹۵۱ تهران، ایران

محمدتقی بهار ملقب به ملک الشعرا شاعر نویسنده وسیاستمدار ایرانی در سال۱۳۰۴ در مشهد متولد شد.پدرش صبوری ملک الشعرای آستان قدس رضوی بود.پس از مرگ پدرش مظفرالدین شاه لقب ملک الشعرا را به محمد تقی اعطا کرد.در انقلاب مشروطیت ازراه نثر روزنامه های تازه بهار و نوبهار به یاری این جنبش برخاست.۶بار به وکالت مجلس برگزیده شدو یکبار به وزارت فرهنگ رسید.بهار در فنون شعرقدیم وجدید مهارت داشت واستادانه معانی نو را در قالب شعرکهن میریخت.وی علاوه بر تصحیح بعضی متون قدیم کتاب سبک شناسی را در سه جلد و نیز تاریخ احزاب سیاسی را به رشتهء تحریر درآورد.مهمترین اثر برجای مانده از بهار دیوان شعر اوست. (منبع : محمدتقی بهار )

مرغ سحر ناله سر کن
داغ مرا تازه تر کن
ز آه شرر بار، اين قفس را
برشکن و زير و زبر کن
بلبل پر بسته ز کنج قفس درآ
نغمه آزادي نوع بشر سرا
وز نفسي عرصه اين خاک توده را
پر شرر کن، پر شرر کن
ظلم ظالم، جور صياد
آشيانم داده بر باد
اي خدا، اي فلک، اي طبيعت
شام تاريک ما را سحر کن

نو بهار است، گل به بار است
ابر چشمم ژاله بار است
اين قفس چون دلم تنگ و تار است
شعله فکن در قفس اي آه آتشين
دست طبيعت گل عمر مرا مچين
جانب عاشق نگه اي تازه گل از اين
بيشتر کن، بيشتر کن، بيشتر کن
مرغ بي دل ، شرح هجران
مختصر مختصر کن

امروز اولین گل نیلوفرم باز شد . نمیدونید چقدر ذوق کردم .دیر گل را کاشتم در نتیجه دیر گل داد . برای من گل نیلوفر یعنی دوران کودکی . حیاط خونه و حوض لوزی شکلش با دو تا سکه در دوطرف حوض و دو باغچه مستطیل در دو  طرف حیاط و گلهای نیلوفر که تموم شاخه های درختان را پر میکرد و صبحها که حیاط میرفتم با دیدن گلهای نیلوفر لابلای درختان  روحم تازه میشد . وقتی اولین گلها باز میشدند روزای  اول میشمردمشون که از هر رنگی چند تا دراومده و بعد از چند روز دیگه حسابشون از دستم درمیرفت . عصرها که عمر نیلوفرها به پایان میرسید نوبت لاله عباسی ها میشد که  بوی خوششون تموم حیاط را پر میکرد . ..و مادرم که هرسال اوایل بهار  باغچه را با لاله عباسی - نیلوفر تزئین میکرد و لب حوض هم گلدونهای شمعدانی و ژاله ^*  را میچید. من هم تو هر قوطی که پیدا میکردم کمی بذر نیلوفر میرختم و با ذوق بزرگ شدنشون را میدیدم و کنار پنجره تو حیاط میذاشتم و با نخ به توری و میخهای پنجره وصل میکردم که راحت بتونن رشد کنند .

امسال بعد از عوض شدن خونه م و داشتن بالکن به یاد همون دوران گل نیلوفر و لاله عباسی کاشتم . هر روز قبل از رفتن به اداره بهشون سرمیزنم و عصر هم که میام قبل از هر کاری  اول اونا را میبینم .

* در کردستان به گل خرزهره" ژاله" میگن . نمیدونم در زبان فارسی مصطلح است یا نه !

حافظ شیرازی

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا

به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

صائب تبریزی

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا

به خال هندویش بخشم سر و دست و تن و پا را

هر آنکس چیز می بخشد ز مال خویش می بخشد

نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را

شهریار

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا

به خال هندویش بخشم تمام روح و اجزا را

هر آنکس چیز می بخشد بسان مرد می بخشد

نه چون صائب که می بخشد سر و دست و تن و پا را

سر و دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند

!نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را