تبليغاتX
شبانگاهان
مرا سال هاست

که نسیمی خنک از کنار این تن خسته نمی گذرد

سال هاست

که فردایم امروز است

                            و

                             امروزم

                             دیروز .


از : نینا عسکریان دماوندی
+ نوشته شده در  بیست و پنجم آبان 1386ساعت 12:19  توسط نرگس  | 

Image Hosting by Picoodle.com 

Image Hosting by Picoodle.com

Image Hosting by Picoodle.com

+ نوشته شده در  بیست و یکم آبان 1386ساعت 19:13  توسط نرگس  | 

شعری از حسن جهان خانم " والیه " دختر فتحعلیشاه ،همسر خسرو خان اردلان حاکم کردستان  ( قرن ۱۳ قمری ):

             بی دوست نیست  جهان گر همه زر است

                                                                    ور دوست دست داد به عالم برابر است

            تاکی به انتظار گذاریم شد سفید

                                                                   چشمم به راه و گوش به امید بر درست

              گر عالمی نفاق نمایند بر خلاف

                                                                 بر خاک آستانه ات ای دوست این سر است

              وعده مده بجنت و فردوس واعظا

                                                                 ما را بهشت هر دو جهان کوی دلبر است

خرم دل کسی که درین ، " والیه " به لبست

نازش به کام و دولت مقصود در بر است

Image Hosting by Picoodle.com


دیوان والیه و والی

مقدمه ، مقابله و تحشیه : یدالله روشن اردلان

 ناشر : توکلی  

+ نوشته شده در  شانزدهم آبان 1386ساعت 18:13  توسط نرگس  | 

Image Hosting by Picoodle.com 

 

خوندن این کتابو به همه توصیه میکنم .نوشته روان و ترجمه عالی است . موضوع کتاب تکان دهنده است ... مصایب و مشکلات جنگی که همین نزدیکی - در افغانستان - اتفاق افتاده ...

بعد از کتاب بادبادک باز این کتاب دومین کتابی است که از خالد حسینی میخونم . بنظرم خیلی قشنگتر از بادبادک باز جنگ و شرایط افغانستان را توصیف کرده است .

و حال نگرانی از شرایط خاص فعلی ایران ...با آرزوی اینکه هیچ جا جنگی پیش نیاد .

+ نوشته شده در  دهم آبان 1386ساعت 23:48  توسط نرگس  | 

بی اعتماد زیستن
 این سان به آفتاب
 بی اعتماد زیستن
 این سان به خاک و آب
 بی اعتماد زیستن
 این سان به هر چه هست
 از آن همه شقایق بالنده در سحر
تا این همه درخت گل کاغذین
 که رنگ
 بر گونه شان دویده و
 بگرفته جای شرم
 بی اعتماد زیستن
 این سان به چشم و دست
در کوچه ای که پاکی یاران راه را
 تنها
 در لحظه ی گلوله ی سربی
در اوج خشم
تصدیق می توان کرد
 آن هم
 با قطره های اشکی در گوشه های چشم

                                                                   شفیعی کدکنی


دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی در سال ۱۳۱۸ در شهر كدكن چشم به جهان گشود. شفیعی کدکنی دوره‌های دبستان و دبیرستان را در مشهد گذراند، و چندی‌ نیز به‌ فراگیری‌ زبان‌ و ادبیات‌ عرب, فقه،‌ کلام‌ و اصول‌ سپری کرد. او مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات پارسی ازدانشگاه فردوسی و مدرک دکتری را نیز در همین رشته از دانشگاه تهران گرفت. او اکنون استاد ادبیات دانشگاه تهران است.

منبع  :آوای آزاد و ویکی‌پدیا

+ نوشته شده در  دوم آبان 1386ساعت 21:45  توسط نرگس  |